AGLAJA
szydełkowana tkanina o wymiarach 160x240cm

NIE WOLNO NAM NICZEGO POKOCHAĆ. MÓJ KRAJ ZNAM TYLKO Z ZAPACHU, PACHNIE JAK JEDZENIE MOJEJ MAMY. TUTAJ KAŻDY KRAJ TO ZAGRANICA. ZAGRANICA NAS NIE ZMIENIA, WE WSZYSTKICH KRAJACH JEMY USTAMI. ZAPACH SPALONEGO PIERZA TO DLA MNIE DOM. MOJE LALKI ZROBIŁY SIĘ BARDZO CHUDE, NIE ROZUMIEJĄ OBCYCH JĘZYKÓW. NAJWAŻNIEJSZE: MIEĆ SIĘ NA BACZNOŚCI, NIGDY NIE MÓWIĆ PRAWDY, ŻEBY NIKT NIE. MÓGŁ SIĘ Z NAS ŚMIAĆ. CHCĘ MOJĄ MAMĘ SPAKOWAĆ DO WALIZKI. MÓJ TATA UMARŁ NA NIEOBECNOŚĆ. MOJA MAMA ŻYJE W OMDLENIU. MOJA RODZINA ROZBIŁA SIĘ ZA GRANICĄ JAK SZKŁO MAM WRAŻENIE ŻE ROZPADAM SIĘ NA KAWAŁKI
cytat z książki Aglaji Veteranyi „Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze”.

(patrz pełny duży rozmiar)

Praca inspirowana autentyczną historią rumuńskiej pisarki Aglaji Veteranyi pochodzącej z wędrownej rodziny cyrkowców. Z napisanej przez nią książki, wybrałam kilka cytatów, które w niesamowity sposób oddają poczucie tego czym był dla niej dom, czym jest domowość dla osoby, która nie jest związana na stałe z żadnym miejscem, i targające nią uczucia… Dla Aglaji symbolem „Domu/domowości” była niebieska chusta, którą pisarka rozkładała w miejscu gdzie nocowała – w niezliczonej ilości pokojów hotelowych.
 Aglaja przemawia głosem emigrantów, którzy muszą ukrywać swoje miejsce pochodzenia, którzy przechowują i pielęgnują bardziej niż autochtoni pamięć o swoim kraju oraz celebrują chwile spotkania. Kiedy w przyczepie matka gotował rosół i robiła bakłażana, tam był dom, a Aglaja bała się uchylić drzwi, żeby to poczucie nie uciekło.
 Z wybranych i połączonych ze sobą cytatów powstała pierwsza tkanina i zarazem pierwszy obiekt do wystawy. Jest on opowieścią bardzo esencjonalną, brzmią w nim myśli i przeżycia wspólne emigrantom w ogóle. Zatem jest to praca spinająca i rozpoczynająca cała serię.
 Tkanina została wykonana na szydełku, celowo nie jest idealna, jest nierówna technicznie, stanowi zapis emocji dziecka a potem młodej dziewczyny.