Przemycony szept
fotografie, obiekty

tekst: Masza Potocka

(…)W pracy Przemycony szept Małgorzata Markiewicz ujawnia głębokie przejęcie upokorzeniem i wyzyskiem, jaki spotyka kobiety i dzieci ubogich krajów w fabrykach, gdzie produkowane są ubrania dla krajów bogatych. Jesteśmy zarzuceni ubraniami podpisanymi przez najbardziej egzotyczne państwa, sygnowanymi przez znane firmy i na wszelki wypadek nie chcemy wiedzieć, co się za tą kombinacją kryje. Mechanizmy globalizacji przemilczają problem współczesnego niewolnictwa. Ale czasami zdesperowani niewolnicy informują o swojej krzywdzie. Wszywają w kurtkę lub spodnie wiadomość o swoim losie i wysyłają na ślepo w świat, jak rozbitek butelkę w morze. Nie wiadomo, kto i w jakim kraju to przeczyta. Być może podejmie jakąś akcję, zapłacze albo, wręcz przeciwnie, wybuchnie śmiechem, uznając ten krzyk rozpaczy za świetny dowcip. Małgorzata Markiewicz dowiedziała się o takich praktykach i postanowiła stworzyć cykl ubrań, w które wszyła informacje o losie i sytuacji „krawca”. Ubrania zostały tym razem potraktowane jako schowki na przemycone listy. Występują w roli posłańca sprawiedliwości.

Praca należy do kolekcji Muzeum Berardo w Lizbonie.